اغلب مربيان موفق خارجي در گذشته‌اي دور به توفيق‌هاي قابل قبولي در فوتبال كشورمان رسيده‌اند. شايد همان زماني كه دوره بازي كردن نسل ما در زمين بود، افرادي مثل رايكوف و اوفارل تلاش‌هاي ماندگار و با ارزشي در فوتبال كشورمان به ثبت رساندند.

ممكن است‌ حس و ديدگاه من، قدري ناسيوناليستي تلقي شود، ولي معتقدم هيچ‌يك از مربيان خارجي در فوتبال كشورمان نمي‌توانند خدماتي در حد مربيان وطني ارائه كنند چون مربيان با اخلاص خودي، با علاقه تمام و از عمق جان براي اين ورزش مايه مي‌گذارند و خيلي بيش از يك مربي خارجي ناآشنا با فرهنگ ما‌ قادر به برقراري ارتباط موثر با بازيكنان هستند.

از اين گذشته دوران موفقيت مربيان خارجي در كشور ما به زماني باز مي‌گشت كه سطح دانش و فرهنگ فوتبال حتي در كشورهاي اروپاي شرقي به مراتب بيش از فوتبال ايران بود، در حالي كه در سال‌هاي اخير به‌دليل برگزاري كلاس‌هاي متعدد مربيگري در كشورمان، سطح دانش مربيان ايراني كاملا ارتقا يافته است.

علاوه بر اين، پخش صحنه‌هاي بهترين فوتبال‌هاي دنيا كه مرتبا از شش شبكه تلويزيوني كشورمان صورت مي‌گيرد كاملا مربيان و بازيكنان فوتبال ما را با بهترين و پيشرفته ترين سيستم‌هاي اين ورزش آشنا كرده است.

در مجموع، باوجود آن‌كه ديگر اثر چنداني از صميميت‌ها، حفظ حرمت‌ها و غيرت و تعصب گذشته‌هاي فوتبال وجود ندارد، ولي هنوز آنچنان رابطه مربي و بازيكن در كشورمان، رنگ روابط پدر و فرزندي (و بعضا مريد و مرادي) دارد كه اگر يك مربي كنار زمين رنگش بپرد، بازيكن با توان و تعصبي چند برابر در ميدان مسابقه ظاهر مي‌شود!