خبر خيلي كوتاه و رقت‌انگيز است. وقتي يكي از فعالان محيط ‌زيست اعلام مي‌كند در شهر «رينه» جايي كه صعودكنندگان به قله دماوند صعود را از آنجا آغاز مي‌كنند ، اگر كوهنوردي در پيچ‌و‌خم صخره‌ها جانش را از دست بدهد يا دچار سانحه مي‌شود در غياب نيروهاي امدادي، اين قاطرهاي مردم «رينه» هستند كه جسدها را به دوش مي‌كشند و به دامنه مي‌آورند.

براي آنهايي كه كوه را هميشه از دور تماشا كرده‌اند، شايد باور اين رويداد سخت باشد اما براي كساني كه كوهنوردي جزئي از زندگي آنهاست، اين مساله آنقدر دردناك است كه دست‌به دامان رسانه مي‌شوند تا مگر گرهي گشوده شود.

قضيه وقتي تامل‌برانگيزتر مي‌شود كه بدانيم صاحبان قاطرها براي اين كه جسدي را به دامنه بياورند، پول‌هاي هنگفتي مي‌گيرند و با سودجويي از جسد كوهنوردان نان مي‌خورند. وقتي ما قصد پيگيري اين موضوع را داشتيم با 2‌روايت متضاد از زبان مسوولان روبه‌رو شديم؛ چراكه هريك گفته‌هاي ديگري را نقض مي‌كرد و با اين ادعا كه براي حرف‌هايش دليل و مدرك دارد، بر صحت گفته‌هايش اصرار مي‌ورزيد.

درواقع يك سوي ماجراي بلاتكليفي اجساد در كوهستان، فدراسيون كوهنوردي است و سوي ديگر آن بخش امداد كوهستان سازمان هلال‌احمر، همان بخشي كه رئيس آن قضيه را از اساس تكذيب مي‌كند؛ اما علي محمد ساريخاني، مسوول پناهگاه‌هاي فدراسيون كوهنوردي، كسي است كه اين موضوع را مورد تاييد قرار‌مي‌دهد. او مي‌گويد فدراسيون كوهنوردي از ارديبهشت ماه امسال توافقي را با عوامل باربر شهر رينه انجام داده تا براي حمل اجساد و مصدومان با فدراسيون همكاري كنند. او مي‌افزايد: فدراسيون دخالتي در تعيين نرخ از سوي باربرها ندارد؛ ولي دريافت 800 هزار تومان براي حمل جسد يك كوهنورد خارجي از آبشار‌يخي تا گوسفندسرا و تقاضاي دريافت يك‌و‌نيم ميليون تومان از حادثه‌ديده‌اي ديگر سبب شد تا امسال فدراسيون با خريد 3 قاطر جلوي اجحاف به حادثه‌ديدگان را بگيرد.

او در عين حال تعريف مي‌كند كه دوم خرداد ماه امسال چطور 3 كوهنورد هرمزگاني در دماوند جان باختند ولي پس از تماس‌هاي متوالي با همه ارگان‌ها، اين فدراسيون كوهنوردي بود كه در نهايت جسدها را حمل كرد.

ساريخاني مي‌گويد: ما به هر ارگاني كه فكر كنيد متوسل شديم ولي كمك نكردند؛ حتي ستاد بحران شهر دماوند هم كمك نكرد تا اين كه كوهنورداني كه خودشان داوطلب اين كار شدند، جنازه‌ها را از نزديكي قله پايين آوردند.

فدراسيون متولي نيست

به گفته وي،‌ فدراسيون متولي اين كار نيست يعني امداد و نجات در برنامه ما نيست چون بودجه‌اي هم براي اين كار نداريم در حالي كه نيروهاي امدادي بودجه و امكانات خوبي براي اين كار دارند.

ساريخاني موارد مشابه زيادي را براي اثبات گفته‌هايش بيان مي‌كند و توضيح مي‌دهد كه چندي پيش، مردي كه در بارگاه سوم دچار سكته قلبي شده بود، از لحظه‌اي كه به تنفس مصنوعي نياز پيدا كرد تا زماني كه نيروي انتظامي به صحنه آمد هيچ ارگاني كمك نكرد تا آن كه سرانجام عوامل فدراسيون جسد را پايين آوردند. او همچنين تعريف مي‌كند كه سال گذشته در ارتفاعات شمال تهران آتش‌نشاني زماني به محل حادثه آمد كه 8 روز از روز حادثه و مدفون شدن كوهنورد زير بهمن مي‌گذشت.

اين گفته‌هاي مسوول پناهگاه‌هاي فدراسيون كوهنوردي، تنها يك روي سكه ماجراي بلاتكليفي اجساد در كوهستان است چراكه وقتي اين موضوع را با اسكندري مسوول امداد كوهستان سازمان هلال احمر در ميان گذاشتيم او پاسخ‌هاي ديگري داد. او مي‌گويد: اين گفته را كه براي حمل مصدومان در كوهستان پول گرفته مي‌شود تكذيب مي‌كنم، چون ما بارها و بارها مصدومان را از كوه دماوند پايين آورده‌ايم. البته يك امكان وجود دارد و اين كه در موقع بروز حادثه كسي با هلال احمر تماس نگرفته باشد و به امدادگران اطلاع نداده باشد.