منوچهرعطاءالهی

حضرت زينب (س) بانوي خردمندي است که به واسطه حضور در واقعه  کربلا و پس از آن افشارگريهاي شجاعانه و نقل و حراست دقيق از فلسفه و جريان اين حادثه عظيم، در تاريخ اسلام تأثير ژرف و به سزايي داشته است.آن حضرت عالى ‏ترين نمونه‏ شهامت و دليرى، دانش و بينش، کفايت و خردمندى، قدرت ‏روحى و تشخيص موقعيت است.

زينب کبرا (س) تحت تربيت پدر و مادرى چون حضرت على (ع) و حضرت فاطمه (س)، با شايستگى و استعداد ذاتى، به مراتب عالى فضايل و کمالات انسانى دست يافت. او مانند پدر و مادر خود جامع همه کمالات و صفات پسنديده بود.

حضرت زينب نمودار حق و جهاد در راه خدا و نگهدارنده ايمان و عقيده، قهرمان دليري و شجاعت، جلوه فصاحت و بلاغت، تجسم زهد، علم، عفاف است.

سخنرانى‏ها و خطبه هاي محکم وي در کوفه و شام خاطره خطبه‏ هاى اميرمؤمنان را در يادها زنده کرد. زينب کبرا درحالى که بيش از پنج يا شش سال از عمرش نمى‏ گذشت، خطبه مادرش حضرت زهرا را با آن مضامين بسيار بلند و عالى شنيد و پس از آن براى ديگران نقل مي کرد.

مسئوليت پيام‏ رسانى عاشورا به قدرى خطير و بزرگ بود، که آن حضرت با آمادگي قبلي به واسطه تربيت خاصي که از آن بهره مند بود به خوبي از عهده آن بر آمد.

شب يازدهم محرم، زينب بى ‏کس شد . در اين زمان زينب، با پليدترين مرد روى زمين يعنى ابن ‏زياد طورى سخن گفت و نوعى رفتار کرد و با يزيد که شومترين امپراطوران فاتح‏ بود،  به گونه اي ديگر سخن گفت ‏و رفتار ديگري داشت.

در ميان اين همه فشار و مصيبت، چيزى که نمايان شد، بزرگى و عظمت زينب بود و معلوم شد که نواده رسول خدا چقدر نيرو دارد و خداوند به آن پيکر ستم‏ کشيده و آن ‏روح رنج ‏ديده، چقدر توانايى داده است.

اگر اسارت بانوان کربلا و شجاعت و درايت حضرت زينب (س) نبود دشمنان آل محمد پرده ‏اى بر جنايات کربلا مى ‏کشيدند و نمى ‏گذاشتند کسى از آن آگاه شود و کسانى را که اطلاع داشتند، زبانشان‏ را بوسيله پول و يا زور مى‏بستند و اين جنايت هولناک و اين فداکارى بزرگ را از صفحات تاريخ محو مى‏ کردند.