به دنبال فاكتور انعقادي گشتن و ترس از پيدا نكردن آن، ترس از فرآورده‌هاي آلوده خوني، كابوس ايدز و هپاتيت، ترس از زمين خوردن در چاله‌هاي بيشمار شهر و صدها ترس ديگر با بيماران هموفيلي همراه است؛ اما آنها بايد بجنگند تا سدي را كه جبر طبيعت بر آنها تحميل كرده، از مقابل بردارند؛ ولي باز هم مشكلات ديگري در پيش است؛ بيكاري و احساس طرد ‌شدن از جامعه.
روز جهاني هموفيلي، تنها بهانه‌اي است تا نگاهي دوباره به مشكلات اين بيماران در كشور داشته باشيم.
هموفيلي يك بيماري بسيار قديمي است. قديمي‌ترين آثار هموفيلي در مصر و فراعنه موميايي شده ديده شده است. 2000 سال پيش در تورات از اين بيماري نام برده شده است.

هموفيلي از قرن 15 ميلادي به عنوان يك بيماري ارثي شناخته شده بود. با وجود اين، بررسي‌هاي دقيق آن از قرن 19 ميلادي آغاز شده است. هموفيلي در مقايسه با ديگر بيماري‌ها، يك بيماري نادر است. شيوع هموفيلي در غالب كشورها 13 تا 18 در هر 100 هزار مرد گزارش شده است.

در ايران برآورد مي‌شود از هر 20 هزار نفر، يك نفر هموفيل است و با جمعيت 70 ميليوني ما بايد حدود 38 هزار نفر مبتلا باشند؛ ولي بيشتر آنان ناشناس مانده‌اند و فقط در حدود 7000 بيمار ثبت شده شناسايي شده است.

در خون انسان 13 فاكتور انعقادي وجود دارد كه نبود هريك از اين فاكتورها موجب اختلال و تداوم خونريزي مي‌شود. به عنوان مثال در هموفيلي نوع A اختلال در فاكتورهاي 8 و 9 وجود دارد و در هموفيلي نوع B ، نبود فاكتور 9 اختلال انعقادي ايجاد مي‌كند. بيماران هموفيلي نوع C نيز با كمبود پلاكت مواجه هستند.

بيماري هموفيلي، يك بيماري ژنتيكي وابسته به جنس است كه در مردان ديده مي‌شود. بيماران هموفيلي به دليل فقدان برخي فاكتورهاي خوني خاص بشدت مستعد خونريزي هستند؛ به نحوي كه با كوچك‌ترين ضربه يا حتي به طور خودبه‌خود دچار خونريزي‌هاي بسيار شديد مي‌شوند. در صورت بروز خونريزي بايد بلافاصله فاكتورهاي انعقادي جايگزين شوند، وگرنه تاخير در تزريق اين فاكتورها مي‌تواند باعث مشكلات مفصلي بسيار وخيم و حتي مرگ شود.