نوروز روايتي ديگر از دگرگوني طبيعت، رويش و تازگي است که همراه فصل بهار ، روح انسان را شاداب مي کند. بهار ، تغيير طبيعت و تحول زمين از سستي به نشاط و طراوت دوباره است. بهار ، آغاز زندگي تازه و پايان فصل خزان بي روح پاييز و سردي زمستان است که با آمدن آن سبزي و خرمي نمايان مي شود.

درباره پيدايش نوروز در روايتي آمده است که نيشکر را جمشيد شاه ايران در اين روز يافت و مردم از خاصيت آن متحير شدند پس جمشيد دستور داد تا از شهد آن شکر ساختند و به مردم هديه دادند ، از اين رو آن را نوروز ناميدند.

در روايتي ديگر آمده که اهريمن ‌، بلاي خشکسالي و قحطي را بر زمين فرو نشاند اما جمشيد به جنگ اهريمن رفت و عاقبت او را شکست داد آن گاه خشکسالي روي زمين از بين رفت و جمشيد بر زمين سبزه کاشت که رسم سبزه نشاندن در ايام نوروز از آن زمان تا به امروز باقي مانده است.

ايرانيان جشنها و آيينهاي زيادي دارند که جذابترين آنها آيين نوروز باستاني است.

ايرانيان هنگام تحويل سال نو ، سفره هفت سين پهن مي کنند که هر کدام از اقلا‌م آن نمادي از جهان هستي و طبيعت است.

سير: نماد گندزدايي و پاکيزگي.

سرکه: نماد پاک شدن و پاکي محيط و زدودن آلودگي.

سنجد: نشانه عشق و مهر.

سمنو: نماد خوبي و رشد.

سبزه: موجب فراواني ، برکت و خوشبختي و شادي.

سيب: نماد زايش و برکت در بين مردم ايران زمين.

قرآن: کتاب آسماني مسلمانان ، نشانه استواري و ايمان.

سفره: نماد گستردگي جهان و سفيدي آن نشانه پاکي و سفيد بختي.

آيينه: نماد جهان بي‌پايان و بارگاه خداوندي.

شمع: آرزوي شادي و روشنايي زندگي و شعله افروخته نماد روشنايي و فروزندگي جاودانه.

ماهي قرمز: در تنگ بلور نماد روزي حلا‌ل.

تخم مرغ رنگ شده: نشانه رنگارنگي نژادهاي مختلف بشري و تاکيد بر اينکه بني آدم اعضاي يکديگرند.

نان: بنياد تغذيه و در سفره نشانه برکت و روزي.

گندم: نماد روزي‌ ، فراواني ، خير و برکت در زندگي.